Mar 5, 2012

Carolientje en Joris

 
Joris liep langzaam naar boven ....... en heel voorzichtig.
Hij had zijn handen, zijn armen, vol.
Zijn liefste Carolientje, die haar atelier boven op de zolder had ....
verzamelde van alles ......
veel oude spulletjes waren haar dierbaar.
Maar de kamer werd wel vol nu
en ze hield zo van overzicht en Joris eigenlijk ook.
(en de schrijfster van dit verhaal ook).
Dus had Joris avonden zitten tekenen en rekenen ........
nadat hij eerst aan Carolientje gevraagd had welke kast daar boven op zolder nu handig zou zijn.
En Carolientjes ogen waren gaan glanzen
en geestdriftig begon ze over mooi hout te praten,
allerlei lades en plankjes en mooie handgrepen.
Joris kreeg het er bijna benauwd van
en keek eens vertwijfeld om zich heen .....
en dat alles wilde zijn Carolientje boven op de zolder hebben?
Maar Carolientje had het goed in haar hoofd
en wist precies wat ze wilde, nodig had en waar plaats voor was.
Dus Joris ging denken en tekenen en rekenen, al die maten,
nam nog eens koffie, krabte zich nog eens op zijn hoofd,
nam nog een slok koffie en opeens ....
toen zag hij het ...
hij zag wat Carolientje al direct had gezien ....
het kastje wat ze zo graag wilde,
dat kon en via de trap naar boven
en paste dan ook precies (wel op de millimeter, maar het paste).
En dus was Joris naar de houthandel gegaan
en was dagen en dagen druk aan het zagen en timmeren
en schuren en lakken in het mooie witte schuurtje
en toen was de kast af ....
en al zei hij het zelf ...
het was een plaatje.
En zo liep hij met de kast naar boven,
twee lange trappen voerde hem naar de zolder ..... .
Carolientje had niets in de gaten,
zij was druk aan het borduren en dacht onderwijl aan van alles.
En als opeens ging daar de deur van haar zolderkamer open
en stond Joris daar ....
met de meest mooie kast die ze ooit gezien had.
Joris werd er helemaal blij van,
toen hij de blijheid zag van zijn Carolientje.
Het is nog niet alles hoor, zei Joris,
alle lades en planken liggen nog beneden,
ik kon niet alles in een keer meenemen.
Behoedzaam zetten ze samen het kastje op de juiste plaats
en ja, zelfs zonder de lades en planken zag dit er al zo wondermooi uit.
Carolientje begon helemaal te glimmen
en legde toen haar borduurwerk in die mooie geborduurde doos en zei tegen Joris;
ik ga een kopje thee maken, haal jij de rest
en dan ga ik me vandaag verder alleen nog maar bezighouden met het inruimen van de mooie kast.
En Carolientje keek eens om zich heen en dacht ....
ja, die lintjes kunnen daar mooi in, mijn patchworkkleedje ook,
dat plankje is mooi voor de garens
en daar in dat hoekje passen al mijn mooie knoopjes.
Ze schoof en schoof en was uren bezig.
Onderaan de trap riep Joris;
Carolientje kom je beneden ........
dinner is ready.
Carolientje keek verrast op ......
duhhhhhh ....... was het nu al zo laat?
Joris riep ze .....
kan je eerst nog even komen kijken.
En Joris kwam naar boven
en zag hoe prachtig Carolientje de kast had ingedeeld en was blij;
blij dat zijn eigen Carolientje zo blij was,
blij dat al zijn werk gewaardeerd werd,
blij dat Carolientje weer een mooie kast erbij had
en alles mooi overzichtelijk opgeborgen was.
En zo gingen zij samen naar beneden
waar ze genoten van een heerlijke preiquiche
en van de laatste zonnestralen van die middag in maart.

Maart,
in huize Wittebol is maart een bijzondere maand
en daarom ook dit jaar weer een speciaal verhaal.
Een verhaal wat spontaan in mij opdwarrelde
na een lange drukke dag
en ik zomaar opeens aan Carolientje dacht.
Als vanzelf liep ik naar mijn ouderwetse typemachine en schreef dit verhaal.
Een nieuw verhaal in de serie; Carolientje en Joris, waarvan er alle vele verschenen via dit blog en soms via de mail rechtstreeks naar Carolientje.

********************************************************************************
Ook dit is een van de verhalen uit de verhalenbundel van Carolientje en Joris.
Het boek wordt dikker en dikker, er staan reeds vele verhalen in vermeld.
Ik hoop dat het veel leesplezier heeft gegeven.


© YokkoBears
met vriendelijke groet,
YokkoBears
Bears with a HEART

No comments:

Post a Comment

Dank je wel voor je reactie.