Kerstverhaal

 

 

Op de achtergrond draaide de radio mooie kerstmuziek ........

in haar gedachten zong ze mee,

terwijl ze druk met het deeg was in de keuken.

 

 

 

Ze was bezig met speciaal kerstgebak.

Dat maakte ze ieder jaar, en dat al zoveel jaren.

Terwijl ze zo rustig bezig was dacht ze aan al die mensen voor wie ze dit gebak nu niet meer kon maken,

omdat al die mensen niet meer “op aarde” waren.

 

 

 

Maar ze had genoeg mensen om zich heen voor wie ze dit nog steeds kon maken,

oudere mensen,

mensen die “vergeten” werden door zovelen,

mensen die eenzaam waren en allemaal op haar pad gekomen waren.

En ze zette de oven aan.

Ze haalde haar mooie kerstservies tevoorschijn en alle dienbladen, die ze nodig had.
Mooie servetten, sterren en hartjes, alles lag reeds klaar.
 

De stormen hadden veel dennentakken naar beneden doen waaien

en de laatste maand had ze alles verzameld en op haar werktafel gelegd.

 

 

 

De vorm van de kransen had ze al gemaakt en nog een paar extra ook,

want je wist maar nooit .......

soms kwam ze zomaar iemand tegen ......

iemand met zo’n verdrietige blijk in de ogen .......

en die gaf ze dan altijd een krans .......

stil werden die mensen daar dan van,

en zij hoopte altijd dat dit kleine gebaar een sprankje licht kon geven in het vaak zo donkere bestaan van deze medemens.

 

 

 

En terwijl de oven warm was en haar werk deed,

het volgende gebak al klaar lag voor verdere bewerking .....

ging ze naar buiten en trok haar warme jas en laarzen aan.

Het was droog en dat was fijn en ze ging aan de slag.

En bij iedere krans dacht ze aan diegene voor wie ze deze speciale krans maakte.

De krans werd versierd met allerlei, dat had ze al lang verzameld in een speciale doos en die stond ook op de werktafel.

En zo was ze dagen bezig met gebak en kransen

en met het versieren van de dienbladen

en het schrijven van die speciale kerstbrieven, die eenieder kreeg.

 

 

 

Toen dit allemaal klaar was ...

toen begon ze aan de vogeltaarten.

Op ieder dienblad kwam namelijk ook een grote vogelvoederkrans.

Want ook de vogels hadden wat extra’s nodig en wat zou het een plezier geven bij het kijken naar al die vogels, terwijl ze genoten van het lekkere voer.
Ze hoorde dat iedere winter weer.

De dienbladen waren groot en de vogelvoedertaarten pasten ook nog op de dienbladen, die nu wel echt helemaal vol stonden en mooi versierd waren.

De “warmte” straalde er vanaf.

 

 

 

En zo ging ze op weg.

Bij het eerste huis waar ze kwam belde ze aan.

Even stilte en toen hoorde ze langzaam schuifelende voeten die naar de deur toekwamen.

De deur ging langzaam open, nadat ze eerst door het ruitje had gekeken wie daar wel niet was.

Och kindje toch, zei ze, kom je me weer verwennen, ik keek er echt naar uit.

Maar ik weet ook dat je het altijd zo druk hebt, maar eigenlijk ben jij nooit te druk voor dit alles hè en maak jij tijd.

En kindje, weet dat ik het zo geweldig vind en zo waardeer.

Zo sprak de vrouw, terwijl ze voor haar uit liep naar de huiskamer.

Dit welkom was al genoeg voor haar,

de glimlach en de bevende handen van de door zorgen gebogen vrouw voor zich

gaven haar genoeg

en ook het feit dat ze kindje werd genoemd, ze was zelf al in de zeventig, deed haar warm glimlachen.

Ze kreeg een kopje thee en samen zaten ze genoeglijk wat bij de kachel te praten.

Daarna deed ze nog wat klusjes in huis voor de vrouw,

nam ze het boodschappenbriefje mee

(vaak haalde ze haar op om samen die boodschappen te doen, maar deze week deden ze dit even anders, in verband met de bezorging van alle volle dienbladen)

en ging nog een dienblad wegbrengen.

 

 

 

Dit was naar een ouder echtpaar die veel zorg nodig hadden.

Bij beiden drupten de tranen zachtjes op hun gezicht bij het zien van het mooie dienblad.

Dat ze toch maar weer aan hun gedacht had en ze voelden zich zo bezwaard,

want ze konden niets voor haar doen.

Dat klopte toch niet, zei de vrouw, want ik geniet bij het maken van dit alles en bij uw gezichten

en het weten dat u dit alles echt waardeert.

U neemt dit alles niet “voor gewoon” aan, en zo was het ook.

 

 

 

Ook hier bleef ze thee drinken en wat redderen in en om huis.

En toen ging ze weer terug naar haar eigen huisje, want ook daar moest nog het een en ander gedaan en verzorgd worden.

En zo was ze bezig, die dagen voor Kerst.

 

 

Ik wens alle lezers fijne Kerstdagen

en een goed en gezond Nieuw Jaar.

Een jaar waarin Vrolijkheid,

Creativiteit,

Verbondenheid

en Geluk op ieders pad mag komen.

 

 

 Ook dit verhaal kwam uit de pen van het meisje achter het YokkoBears atelier.