Dec 24, 2014

Een verhaal, dat "warmte" geeft.

 
Het was nog rustig die ochtend, alle vogels,
en de fazanten,
genoten al van een heerlijk ontbijt en het "gekwetter" was fijn om te horen.
Het waren er honderden, ze kon er uren naar kijken.
Even verderop graasden de reeën en genoten van hun ontbijt.
Ze wandelde langzaam verder en had oog voor de natuur.
In het vossenhol heerste nog grote rust,
maar in de hoge bomen renden wat eekhoorntjes
op weg naar hun walnotenvoorraad.

En langzaam, maar zeker was ze nu al een tijdje onderweg
en zag ze 't dennenvennetje al schitteren in de ijle ochtendnevel.
Het vennetje werd zo genoemd door de oude herder,
die er al zovele jaren vlakbij woonde.
De herder had een klein katje gezien,
verwilderd, angstig en gewond
en had haar hulp ingeroepen.
En zo was ze al een paar keer wezen kijken en zoeken.
Ze had al eerder wat eten neergezet,
maar dat was opgesmikkeld door een das,
had ze gezien aan de sporen in de sneeuw.

Maar ze was, als altijd geduldig,
en dat geduld werd beloond.
Terwijl het sneeuwde en bleef sneeuwen
ging ze warm ingepakt weer op zoek.
En vond ze het katje, meer dood dan levend,
in de ingang van een al oude burcht.
Ze wikkelde het katje voorzichtig en liefdevol
in een voorverwarmde deken
(ja ja, ze had van alles bij zich en zo ook een deken om een kruik gewikkeld)
en legde het katje zachtjes onder haar jas in een speciale draagzak.
Na ongeveer een half uurtje lopen kwam ze aan bij de herdershut,
de honden blaften haar al vrolijk toe.

Dichtbij de haard legde ze het katje in een warme doos
en bekeek het eens voorzichtig.
Dat ene pootje was wel erg dik, daar zag ze ook een wond,
de oogjes zaten dicht,
de ademhaling was te langzaam en rochelend.
Het katje was vel over been, rillerig
en bleek meer wonden te hebben.
Ze voelde de pols, bekeek de slijmvliezen
en het was duidelijk dat het katje ziek was,
erg ziek en duidelijk uitgedroogd.
Ze maakte haar tas open en haalde er de benodigheden
uit voor die allereerste hulp, zoals vocht en diende dat de kat toe.
De kat had koorts en het brak haar hart.
Ze belde de dierenarts en besprak alles met haar
en ze spraken een punt af aan de rand van het bos.
Na dit alles pakte ze de kat weer voorzichtig in,
in een opnieuw verwarmde deken
en in de speciale draagzak diep weg gestopt in haar jas,
tegen haar hart.
Ze ging naar buiten en ploegde voort door de sneeuw.
Het was koud, het was "zwaar".
Eindelijk kwam daar de rand van het bos al in zicht en daar zag ze de de auto van de dierenarts ook.

En samen verzorgden ze de kat, nadat ze in de praktijk aangekomen waren,
en gaven het samen alle benodigde hulp en legden het katje daarna in de couveuse.
Wat fijn.
Na 24 uur leek het alsof de antibiotica en alle verdere medicijnen aansloegen
en de koorts iets zakte,
maar het poesje was nog steeds heel ziek.
En zo ging er een week voorbij.
Met veel medicijnen, TLC, warmte en veel meer
kwam er wat meer "leven" bij het poesje en kon ze mee naar huis.
En daar ligt ze nu, onder de kerstboom, als een echt kerstkindje.
Omringd door "warmte".
 
Ondertussen zijn we alweer wat weekjes verder.
En met vele zorg en medicamenten is dit poesje alweer een heel stuk opgeknapt.
Nog zeker niet beter, dat zal nog een hele tijd vergen, maar de wil van het poesje is groot, ze is zo dapper.
En dat is fijn om te zien.
Ze was zo ziek, heeft zoveel meegemaakt, en vanaf het begin dat ik haar vond had ze zo'n grote wil om te overleven.
En iedere dag ben ik blij dat ik haar vond en haar kon en kan helpen en ben blij met iedere vooruitgang.

No comments:

Post a Comment

Dank je wel voor je reactie.