Dec 17, 2014

Kerstverhaal



Het was al dagen koud.
De wereld buiten was wit, de wind was guur,
het was echt koud.
Het waren de dagen voor Kerst.
Eerder dat jaar, al vroeg in het voorjaar,
was ze (Bette) begonnen met breien en haken.
Een deken voor Marie,
en een andere deken voor Freya,
een paar dikke handschoenen en een warme sjawl voor Arie,
een muts en een kol voor Annemarie
en Harrie had om een paar dikke sokken gevraagd.
Ach, ze vond het fijn om mensen te helpen
en zij allen hadden niemand die ook maar iets om hen gaf.
Om stil van te worden,
toevallig had zij hen ontmoet
en van het een kwam het ander.

En zo kocht zij wat wolletjes,
zocht haar breinaalden en haaknaalden op
en begon te breien en te haken.
Ze had gevraagd wat ze graag wilden,
nam wat maten en breide iedere dag een paar pennetjes
of haakte een paar toeren.
Meer kon niet, want er was zoveel te doen voor haar.
Ze had enkele ezels een goed huis gegeven,
daar waren ze hard aan toe.
Bleken twee van deze ezels een veulen te krijgen
en nu liepen er opeens zes ezels in de weide rond.
Het ging goed met dat kleine spul, ze groeiden als kool.
Liepen dartel op de weides en waren graag op stal.
Om ieder goed te verzorgen had ze wel tijd nodig.
Net als het verzorgen van de zwerfkatten,
er waren er veel.
Veel zorgen om hen waren er ook dit jaar weer geweest,
maar alles kwam weer goed
en ze lagen nu gezond heerlijk in een mandje,
lekker warm en met een vol gegeten buikje
en dat was voor hen wel eens anders geweest.


Ook was Marie erg ziek geweest
en had veel zorg nodig
en ja, wie gaf dat dan?
En zo was zij weken onderweg om te zorgen voor Marie
en ook lang daarna nog gaf zij haar veel hulp.
En zo was er nog veel meer, nog zoveel meer.
En nu was het bijna Kerst.
Bij ieder ging zij een paar uurtjes op bezoek,
en nam zij haar gebreide of gehaakte cadeau mee
en ook had zij wat heerlijks gebakken
en nog wat lekkers gemaakt.
Niet dat het met Kerst om het eten gaat,
maar het is fijn als je weet dat een ander aan je denkt
en ook tijd aan je wil geven.
Niet alleen door bij je langs te komen,
maar ook om dan echt even te blijven,
gezellig te praten,
vooral ook te luisteren
en ook om te weten dat zij al veel eerder en langer dit jaar druk voor jou was
met breien en later met bakken.
Buiten al die uren dat zij al bij je kwam en druk voor je was.


Haar mand zat vol en overal vond zij blijde en ook dankbare gezichten.
Marie bedankte haar nogmaals voor alle goede zorgen,
zonder dat had zij zich geen raad geweten.
Het was zo fijn om te weten dat er iemand was die echt om je gaf,
iemand die zich zorgen om je maakte,
iemand die zich om je bekommerde.
Iemand die dat totaal belangeloos deed.
Marie legde haar oude rimpelige hand stilletjes op die van Bette,
en dat zegt veel, zoveel.
Er hoefde verder niets gezegd te worden, ze begrepen elkaar woordeloos.


Toen ze bij Freya kwam en de sleutel in het slot stak,
kwam de oude kater van Freya al om de kamerdeur met zijn hoofdje.
Ook hij vond wat bezoek erg fijn,
want Bette deed immers altijd de boodschappen
en daar zat veel voor hem bij en hij vond het allemaal heerlijk.
En hij kreeg aandacht.
Freya lag stilletjes op bed,
nee, ze sliep niet,
ze lag wat te denken in alle stilte en was blij met het bezoek van Bette
Bette legde voorzichtig het grote pakket naast Freya neer en zei zachtjes ...
kijk eens Freya wat ik de afgelopen maanden voor je gemaakt heb.
Met trillende handen maakte Freya het zorgvuldig ingepakte cadeau open,
ze zag de mooie kleuren,
ze voelde de zachtheid,
ze voelde de warmte ......
de warmte van het mooie garen
en de warmte en liefde die in deze deken verwerkt waren,
voor haar,
voor haar,
ze kon het niet geloven en met warme ogen keek ze Bette aan.
Hoofdschuddend zei ze; dat had je toch niet hoeven doen,
je hebt het al zo druk
en ik ben zo blij met je bezoekjes,
je boodschappen
en al wat je meer voor me doet.
Maar Bette zei; ik vond het fijn om dit voor je te maken,
wat extra warmte kan je goed gebruiken
en ik heb met veel liefde deze deken voor je gehaakt.
En ze spreidde de deken helemaal uit over Freya
die vol bewondering naar alle mooie steekjes en alle mooie kleuren keek.
En zachtjes drupten er wat tranen op de deken.
En Bette dacht;
dit is goed zo,
deze deken is echt op ‘zijn’ plaats.


Een dag later fietste ze naar Arie die achterin het dorp woonde
en nam gelijk een mand vol boodschappen voor hem mee,
ook had ze heerlijk voor hem gekookt.
Hij was achter bij de schapen bezig en de grote hond van Arie liep daar ook.
Blij verrast was hij en wat pasten de handschoenen goed
en wat een heerlijke warme sjawl was dit.
Hij kon hem wel driemaal om zijn hals slaan en dat was met de winterkou wel erg fijn.
Bette hielp Arie onderwijl wat in de keuken
en deed wat kleine klusjes voor hem
en later fietste ze voldaan weer naar huis.
Maar niet nadat ze eerst nog bij Annemarie langs ging.
En wat was zij blij met de muts en de kol.
Die wonderwel bij haar dikke winterjas pasten.
Annemarie kon zich nog goed redden.
Ze was al wel op leeftijd, zoals men dat dan zegt.
Altijd een druk leven gehad,
veel voor iedereen gedaan
en nu zij wat ouder was .......
waar was iedereen?
Waren ze haar dan allemaal vergeten, blijkbaar wel!
Soms kon er nog een kerstkaart af, maar met alleen een naam er op ....
dat zegt niet zoveel,
zeker niet na alles wat zij altijd deed voor diegenen!
Maar zo gaat het vaak, helaas.
En is zo duidelijk!
Annemarie was oprecht blij met haar mooie muts en kol.
Zij wilde juist graag een kol, dat vond ze gemakkelijker  als een sjawl.
Wat was dit toch leuk, wat was dit toch fijn.
Iedereen zo oprecht blij.
De dag erna ging ze bij Harrie langs,
ze had zijn was gedaan
en nam alles netjes gestreken weer mee
en ook zijn mooie sokken door haar gebreid.
En Harrie was er blij mee.
Fijne dikke warme sokken,
heerlijk in de laarzen die hij altijd al werkende op het land aanhad.
Bette breide wel vaker sokken voor hem,
deed ook zijn naaiklusjes en alles waar hij zelf geen idee van had hoe dat toch moest.
Ze had hem wel eens geleerd een knoop aan te naaien, maar het ging hem niet goed af.
Gaf hem maar een spade en een stukje tuin
en hij deed zijn best,
maar al die andere dingen vond hij toch wel moeilijk.
En ach, wat klusjes voor elkaar doen ....
daar draaide Bette haar handen niet voor om.
Ze kwam thuis,
hing haar jas aan de kapstok
en wilde nog even iets uit haar jaszak pakken .......
wat voelde ze daar?
Een papiertje en een klein pakje.
Op het papiertje stond een lieve tekst;
vriendschap geeft ‘oogen’ aan de afstand en een stem aan de stilte.
Wat jij voor mij doet is niet in woorden uit te drukken.
Ik hoop dat je weet wat jij voor mij betekent.
In het pakje zat een mooie kastanje en een beukennootje.
En ook dat was heel bijzonder, want Bette wist precies wat dat betekende.
En dat was ‘veel’ en heel warm.
En zo werd het Kerst.
Kerst,
en niet alleen met Kerst,
zorgde zij ervoor dat de ‘eenzamen’ niet vergeten werden.
Het hele jaar zorgde zij voor hen allemaal,
was zij druk voor hen en met feestdagen zorgde zij voor wat extra’s.
Al had zij zeer veel werkzaamheden, zij nam hier wel de tijd voor!


Vandaag zag ik Bette weer fietsen en in haar eigen handschoen zat een gat
en ja, gaat het zo niet vaak!


  
Ik wens alle lezers van mijn YokkoBears blog hele goede, fijne Kerstdagen
en hoop dat het nieuwe jaar voor ieder veel goeds mag brengen,
in welke vorm dan ook. 
En denk er om;
als Kerst niet in je hart zit, je vind het niet onder de kerstboom!


  
Het is al een traditie,
een echt Kerstverhaal
geschreven door YokkoBears.
Het begon ooit met dat spannende verhaal in 5 delen.
De verhalen zijn nog steeds te lezen op dit blog.
(zie label Kerstverhalen).
Altijd waar gebeurde verhalen
en altijd verhalen met “inhoud”,
verhalen om over na te denken.
Zo ook weer dit verhaal.


Dit was editie 8.

Dec 2, 2014

Mijmeringen en de midwinterhoorn


Terwijl de bijna laatste eikenbladeren
langzaam neerdwarrelen door de stevige wind
    en blijven liggen op de grote en brede takken
van de al eeuwenoude dennenbomen,
                            terwijl de reeën wat liggen
te dommelen in de luwte van het bos,
terwijl een enkele ree nog wat staat te grazen,

        terwijl de laatste mystieke        
klanken van mijn midwinterhoorn 
meegenomen worden door de wind,
om enkele dorpen verder zachtjes neer te strijken,


kijk ik omhoog,
omhoog naar die mooie heldere sterrenhemel ...................
           en ik ben stil ........
de maan komt tussen de donkere wolken tevoorschijn en   
daarachter schijnt veel licht
en dit licht .........
          vormt zich als een hart rondom de maan.
Zie het voor je;
    de maan,
een lichtend hart daaromheen,
        dan weer veel donkere wolken, wolken van "den" avond,
en daar dan weer vele sterren omheen, sterren die stralen.


    Ik geniet intens van dit wonder en sta dan langzaam op
en "gooi" mijn hoorn over mijn schouder
en door het stille maanlandschap wandel ik weer richting huis.


    

Nov 30, 2014

De Stonefields quilt

bloemen, stippeltjes en sterren.

Toen ik met deze quilt begon ....... 
toen dacht ik .......... 
leuk om al mijn rest stofjes in te gebruiken.
Want in al die jaren verzamelde ik veel scraps, 
terwijl ik toch ook al heeeel veeeel scraps gebruikt heb 
en heb weg gegeven.
Het is leuk om in al die dozen en tussen al die scraps te kijken 
en te denken ....... 
yeahhhhh dit is een mooi stofje voor dit blokje.
Ook gebeurt het wel dat ik een lief stofje vind 
en stil word van de herinneringen die het mij geeft.
En een ander stofje leg ik weer apart voor een andere quilt 
nog te maken of al mee bezig.
Heerlijk allemaal.

ini mini stukjes en zo gebruikt had ik net genoeg, en zelfs drie verschillende stippeltjes in dit blokje.

Het stapeltje blokjes is ondertussen toch wel een stapel, 
al zijn de blokjes klein.
Ik ben, 
denk ik, 
al zeer ruim over de helft met mijn blokjes voor deze quilt.
Ook maak ik af en toe een of meer flying geese blokjes.
Rond alle blokjes samen naai ik een smal randje, 
dat bedacht ik me in het begin al.
En zo ben je heerlijk aan het mijmeren en steekjes maken en dus genieten.
En ja, ik merk ook nu weer, dat ik vaak kerststofjes in mijn quilts verwerk.

De theepot, de gieter, bloemen en zachte kleurtjes.
Hele verhalen schuilen er achter deze 4 sterren.

Nov 22, 2014

Verhaal, kerstverhaal

een lief mandje


Ook dit jaar komt er weer een kerstverhaal uit de pen van YokkoBears.
En eerdere kerstverhalen zijn nog steeds op mijn blog te lezen.


mijn
grote vriendin

Nov 19, 2014

Stonefields


De wind waait, het is koud buiten, maar de regen is gestopt.
En ik maak wat steekjes aan een Beer.
Kijk naast me en zie dit blokje liggen.
Af en toe maak ik een blokje voor deze quilt.
Waarom af en toe .......
dat is heel gemakkelijk ........
(mijn dagen hebben slechts 24 uur).
Ik viel een jaar geleden ongeveer voor deze quilt ........
verzamelde de stofjes
en ‘tussendoor” maakte ik eens een blokje, soms twee.
Maar na al die maanden en maanden groeit het stapeltje blokjes langzamerhand wel
en dat is natuurlijk leuk.
Als je naar de steeltjes kijkt van deze bloemen, 
dan zie je duidelijk dat ze in de wind staan,
letterlijk en figuurlijk,
en zo geeft dit blokje ‘veel’ weer.
Voor deze quilt gebruik ik tot nu toe allemaal 
goed bewaarde lapjes en snippers van allerlei mooie stofjes.
En terwijl je steekjes maakt denk je aan de tijd dat je dat of dat lapje kocht,
dat je dat lapje en snippertje nog over had van een quilt van 30 jaar geleden.
Leuk.
En zo worden er weer veel gedachten verwerkt in deze quilt.
En ...... dat zie je ook aan dit blokje,
het patroon veranderde ietwat.
Dat gebeurt al werkende aan dit blokje.
Je kijkt uit het raam, je ziet de wind,
je ziet de mooie viooltjes dapper met hun tere stengeltjes 
een gevecht leveren tegen de zware wind.
En dan komt dat lapje met de gitaar in mijn handen,
ik was van plan om een blauwe bloem te maken
van het blauw tussen de muziekinstrumenten
op dit lapje,
blauw omdat ik naar de mooie violen keek.
Maar haast als vanzelf knipte mijn schaar juist deze gitaar uit.
En ik naaide deze ‘bloem’ op mijn blokje.
Heel bijzonder.
En ik ben er blij mee.
Net als met dat rood witte ruitje,
ook alweer zo'n stofje met een verhaal.