Dec 29, 2014

Drie breirollen


Ik zag toen dat oude bolletje rose katoen in de oude naaidoos liggen en besloot dat te gebruiken in deze breirol.
Het is een mooie toevoeging.



Ik was bezig om alle patronen
van die eerste breirol te beschrijven.
Ondertussen kon ik mooi bedenken
wat ik dan nog wilde gaan breien
en langzaam aan ontstond het idee
en zo breide ik een leuk patroon wat ik veerkracht noemde.
Het lijkt op een boom met de takken in de wind ......
de veerkracht, zoals die in het leven voorkomt!
De takken buigen soms ver door,
breken ze of is er veerkracht?
En als vanzelf breide ik daarna nog maar een patroon


en dat lijken wel vazen,
vazen vol bloemen oftewel
licht,
vrolijkheid,
vreugde
en blijheid.
Het is belangrijk om "dat" te blijven zien.
En dit vond ik dan een mooi patroon om deze breirol mee te eindigen.
Ruim 5 meter werd de breirol en ieder steekje heeft een verhaal.


Van al mijn breirollen werden de patronen beschreven en van duidelijke foto's voorzien
en wie weet
worden ze over ruim honderd jaar gevonden,
samen met de breirollen
en worden ze dan weer gebreid.




Wil je ook graag mijn drie breirollen breien, stuur me dan een e-mail voor informatie

Dec 24, 2014

Een verhaal, dat "warmte" geeft.


Het was nog rustig die ochtend, alle vogels,
en de fazanten,
genoten al van een heerlijk ontbijt en het "gekwetter" was fijn om te horen.
Het waren er honderden, ze kon er uren naar kijken.
Even verderop graasden de reeën en genoten van hun ontbijt.
Ze wandelde langzaam verder en had oog voor de natuur.
In het vossenhol heerste nog grote rust,
maar in de hoge bomen renden wat eekhoorntjes
op weg naar hun walnotenvoorraad.


En langzaam, maar zeker was ze nu al een tijdje onderweg
en zag ze 't dennenvennetje al schitteren in de ijle ochtendnevel.
Het vennetje werd zo genoemd door de oude herder,
die er al zovele jaren vlakbij woonde.
De herder had een klein katje gezien,
verwilderd, angstig en gewond
en had haar hulp ingeroepen.
En zo was ze al een paar keer wezen kijken en zoeken.
Ze had al eerder wat eten neergezet,
maar dat was opgesmikkeld door een das,
had ze gezien aan de sporen in de sneeuw.


Maar ze was, als altijd geduldig,
en dat geduld werd beloond.
Terwijl het sneeuwde en bleef sneeuwen
ging ze warm ingepakt weer op zoek.
En vond ze het katje, meer dood dan levend,
in de ingang van een al oude burcht.
Ze wikkelde het katje voorzichtig en liefdevol
in een voorverwarmde deken
(ja ja, ze had van alles bij zich en zo ook een deken om een kruik gewikkeld)
en legde het katje zachtjes onder haar jas in een speciale draagzak.
Na ongeveer een half uurtje lopen kwam ze aan bij de herdershut,
de honden blaften haar al vrolijk toe.


Dichtbij de haard legde ze het katje in een warme doos
en bekeek het eens voorzichtig.
Dat ene pootje was wel erg dik, daar zag ze ook een wond,
de oogjes zaten dicht,
de ademhaling was te langzaam en rochelend.
Het katje was vel over been, rillerig
en bleek meer wonden te hebben.
Ze voelde de pols, bekeek de slijmvliezen
en het was duidelijk dat het katje ziek was,
erg ziek en duidelijk uitgedroogd.
Ze maakte haar tas open en haalde er de benodigheden
uit voor die allereerste hulp, zoals vocht en diende dat de kat toe.
De kat had koorts en het brak haar hart.
Ze belde de dierenarts en besprak alles met haar
en ze spraken een punt af aan de rand van het bos.
Na dit alles pakte ze de kat weer voorzichtig in,
in een opnieuw verwarmde deken
en in de speciale draagzak diep weg gestopt in haar jas,
tegen haar hart.
Ze ging naar buiten en ploegde voort door de sneeuw.
Het was koud, het was "zwaar".
Eindelijk kwam daar de rand van het bos al in zicht en daar zag ze de de auto van de dierenarts ook.


En samen verzorgden ze de kat, nadat ze in de praktijk aangekomen waren,
en gaven het samen alle benodigde hulp en legden het katje daarna in de couveuse.
Wat fijn.
Na 24 uur leek het alsof de antibiotica en alle verdere medicijnen aansloegen
en de koorts iets zakte,
maar het poesje was nog steeds heel ziek.
En zo ging er een week voorbij.
Met veel medicijnen, TLC, warmte en veel meer
kwam er wat meer "leven" bij het poesje en kon ze mee naar huis.
En daar ligt ze nu, onder de kerstboom, als een echt kerstkindje.
Omringd door "warmte".





Ondertussen zijn we alweer wat weekjes verder.
En met vele zorg en medicamenten is dit poesje alweer een heel stuk opgeknapt.
Nog zeker niet beter, dat zal nog een hele tijd vergen, maar de wil van het poesje is groot, ze is zo dapper.
En dat is fijn om te zien.
Ze was zo ziek, heeft zoveel meegemaakt, en vanaf het begin dat ik haar vond had ze zo'n grote wil om te overleven.
En iedere dag ben ik blij dat ik haar vond en haar kon en kan helpen en ben blij met iedere vooruitgang.



 

Dec 23, 2014

Kerstverhaal



Het was al dagen koud.
De wereld buiten was wit, de wind was guur,
het was echt koud.
Het waren de dagen voor Kerst.
Eerder dat jaar, al vroeg in het voorjaar,
was ze (Bette) begonnen met breien en haken.
Een deken voor Marie,
en een andere deken voor Freya,
een paar dikke handschoenen en een warme sjawl voor Arie,
een muts en een kol voor Annemarie
en Harrie had om een paar dikke sokken gevraagd.
Ach, ze vond het fijn om mensen te helpen
en zij allen hadden niemand die ook maar iets om hen gaf.
Om stil van te worden,
toevallig had zij hen ontmoet
en van het een kwam het ander.

En zo kocht zij wat wolletjes,
zocht haar breinaalden en haaknaalden op
en begon te breien en te haken.
Ze had gevraagd wat ze graag wilden,
nam wat maten en breide iedere dag een paar pennetjes
of haakte een paar toeren.
Meer kon niet, want er was zoveel te doen voor haar.
Ze had enkele ezels een goed huis gegeven,
daar waren ze hard aan toe.
Bleken twee van deze ezels een veulen te krijgen
en nu liepen er opeens zes ezels in de weide rond.
Het ging goed met dat kleine spul, ze groeiden als kool.
Liepen dartel op de weides en waren graag op stal.
Om ieder goed te verzorgen had ze wel tijd nodig.
Net als het verzorgen van de zwerfkatten,
er waren er veel.
Veel zorgen om hen waren er ook dit jaar weer geweest,
maar alles kwam weer goed
en ze lagen nu gezond heerlijk in een mandje,
lekker warm en met een vol gegeten buikje
en dat was voor hen wel eens anders geweest.


Ook was Marie erg ziek geweest
en had veel zorg nodig
en ja, wie gaf dat dan?
En zo was zij weken onderweg om te zorgen voor Marie
en ook lang daarna nog gaf zij haar veel hulp.
En zo was er nog veel meer, nog zoveel meer.
En nu was het bijna Kerst.
Bij ieder ging zij een paar uurtjes op bezoek,
en nam zij haar gebreide of gehaakte cadeau mee
en ook had zij wat heerlijks gebakken
en nog wat lekkers gemaakt.
Niet dat het met Kerst om het eten gaat,
maar het is fijn als je weet dat een ander aan je denkt
en ook tijd aan je wil geven.
Niet alleen door bij je langs te komen,
maar ook om dan echt even te blijven,
gezellig te praten,
vooral ook te luisteren
en ook om te weten dat zij al veel eerder en langer dit jaar druk voor jou was
met breien en later met bakken.
Buiten al die uren dat zij al bij je kwam en druk voor je was.


Haar mand zat vol en overal vond zij blijde en ook dankbare gezichten.
Marie bedankte haar nogmaals voor alle goede zorgen,
zonder dat had zij zich geen raad geweten.
Het was zo fijn om te weten dat er iemand was die echt om je gaf,
iemand die zich zorgen om je maakte,
iemand die zich om je bekommerde.
Iemand die dat totaal belangeloos deed.
Marie legde haar oude rimpelige hand stilletjes op die van Bette,
en dat zegt veel, zoveel.
Er hoefde verder niets gezegd te worden, ze begrepen elkaar woordeloos.


Toen ze bij Freya kwam en de sleutel in het slot stak,
kwam de oude kater van Freya al om de kamerdeur met zijn hoofdje.
Ook hij vond wat bezoek erg fijn,
want Bette deed immers altijd de boodschappen
en daar zat veel voor hem bij en hij vond het allemaal heerlijk.
En hij kreeg aandacht.
Freya lag stilletjes op bed,
nee, ze sliep niet,
ze lag wat te denken in alle stilte en was blij met het bezoek van Bette
Bette legde voorzichtig het grote pakket naast Freya neer en zei zachtjes ...
kijk eens Freya wat ik de afgelopen maanden voor je gemaakt heb.
Met trillende handen maakte Freya het zorgvuldig ingepakte cadeau open,
ze zag de mooie kleuren,
ze voelde de zachtheid,
ze voelde de warmte ......
de warmte van het mooie garen
en de warmte en liefde die in deze deken verwerkt waren,
voor haar,
voor haar,
ze kon het niet geloven en met warme ogen keek ze Bette aan.
Hoofdschuddend zei ze; dat had je toch niet hoeven doen,
je hebt het al zo druk
en ik ben zo blij met je bezoekjes,
je boodschappen
en al wat je meer voor me doet.
Maar Bette zei; ik vond het fijn om dit voor je te maken,
wat extra warmte kan je goed gebruiken
en ik heb met veel liefde deze deken voor je gehaakt.
En ze spreidde de deken helemaal uit over Freya
die vol bewondering naar alle mooie steekjes en alle mooie kleuren keek.
En zachtjes drupten er wat tranen op de deken.
En Bette dacht;
dit is goed zo,
deze deken is echt op ‘zijn’ plaats.


Een dag later fietste ze naar Arie die achterin het dorp woonde
en nam gelijk een mand vol boodschappen voor hem mee,
ook had ze heerlijk voor hem gekookt.
Hij was achter bij de schapen bezig en de grote hond van Arie liep daar ook.
Blij verrast was hij en wat pasten de handschoenen goed
en wat een heerlijke warme sjawl was dit.
Hij kon hem wel driemaal om zijn hals slaan en dat was met de winterkou wel erg fijn.
Bette hielp Arie onderwijl wat in de keuken
en deed wat kleine klusjes voor hem
en later fietste ze voldaan weer naar huis.
Maar niet nadat ze eerst nog bij Annemarie langs ging.
En wat was zij blij met de muts en de kol.
Die wonderwel bij haar dikke winterjas pasten.
Annemarie kon zich nog goed redden.
Ze was al wel op leeftijd, zoals men dat dan zegt.
Altijd een druk leven gehad,
veel voor iedereen gedaan
en nu zij wat ouder was .......
waar was iedereen?
Waren ze haar dan allemaal vergeten, blijkbaar wel!
Soms kon er nog een kerstkaart af, maar met alleen een naam er op ....
dat zegt niet zoveel,
zeker niet na alles wat zij altijd deed voor diegenen!
Maar zo gaat het vaak, helaas.
En is zo duidelijk!
Annemarie was oprecht blij met haar mooie muts en kol.
Zij wilde juist graag een kol, dat vond ze gemakkelijker  als een sjawl.
Wat was dit toch leuk, wat was dit toch fijn.
Iedereen zo oprecht blij.
De dag erna ging ze bij Harrie langs,
ze had zijn was gedaan
en nam alles netjes gestreken weer mee
en ook zijn mooie sokken door haar gebreid.
En Harrie was er blij mee.
Fijne dikke warme sokken,
heerlijk in de laarzen die hij altijd al werkende op het land aanhad.
Bette breide wel vaker sokken voor hem,
deed ook zijn naaiklusjes en alles waar hij zelf geen idee van had hoe dat toch moest.
Ze had hem wel eens geleerd een knoop aan te naaien, maar het ging hem niet goed af.
Gaf hem maar een spade en een stukje tuin
en hij deed zijn best,
maar al die andere dingen vond hij toch wel moeilijk.
En ach, wat klusjes voor elkaar doen ....
daar draaide Bette haar handen niet voor om.
Ze kwam thuis,
hing haar jas aan de kapstok
en wilde nog even iets uit haar jaszak pakken .......
wat voelde ze daar?
Een papiertje en een klein pakje.
Op het papiertje stond een lieve tekst;
vriendschap geeft ‘oogen’ aan de afstand en een stem aan de stilte.
Wat jij voor mij doet is niet in woorden uit te drukken.
Ik hoop dat je weet wat jij voor mij betekent.
In het pakje zat een mooie kastanje en een beukennootje.
En ook dat was heel bijzonder, want Bette wist precies wat dat betekende.
En dat was ‘veel’ en heel warm.
En zo werd het Kerst.
Kerst,
en niet alleen met Kerst,
zorgde zij ervoor dat de ‘eenzamen’ niet vergeten werden.
Het hele jaar zorgde zij voor hen allemaal,
was zij druk voor hen en met feestdagen zorgde zij voor wat extra’s.
Al had zij zeer veel werkzaamheden, zij nam hier wel de tijd voor!


Vandaag zag ik Bette weer fietsen en in haar eigen handschoen zat een gat
en ja, gaat het zo niet vaak!


  
Ik wens alle lezers van mijn YokkoBears blog hele goede, fijne Kerstdagen
en hoop dat het nieuwe jaar voor ieder veel goeds mag brengen,
in welke vorm dan ook. 
En denk er om;
als Kerst niet in je hart zit, je vind het niet onder de kerstboom!


  
Het is al een traditie,
een echt Kerstverhaal
geschreven door YokkoBears.
Het begon ooit met dat spannende verhaal in 5 delen.
De verhalen zijn nog steeds te lezen op dit blog.
(zie label Kerstverhalen).
Altijd waar gebeurde verhalen
en altijd verhalen met “inhoud”,
verhalen om over na te denken.
Zo ook weer dit verhaal.


Dit was editie 8.

Nov 10, 2014

Angels, a doll, a needle and some threads

Terwijl de wind soms zachtjes tegen de ramen tikt,
ben ik druk in mijn atelier.
En voel me zoals zij,


en weet dat dat heerlijk is.
Langzaam, maar zeker gaat mijn naald door de stof en herstel ik een oude lappenpop.
Een pop zo dierbaar voor iemand,
een pop die blij is om hersteld te worden,
en iemand in den lande die blij wacht op haar verstelde en herstelde pop.
En terwijl ik zo bezig ben in mijn atelier
gaan mijn gedachten naar de verhalen die ik kreeg over deze pop.
En met de pop in mijn handen voel ik de warmte van die verhalen.
En dat maakt dit herstellen
en ook het ontwerpen van mijn OOAK (one of a kind) Beren zo fijn.
Omdat het allemaal zo speciaal is,
zoveel warmte in zich heeft,
zoveel warmte geeft,
zoveel rust geeft,
zo dierbaar is.
En ik zit daar heerlijk in mijn atelier,
en als ik naar buiten kijk,
zie ik de eekhoorn het voederhuisje openen
en een walnoot meenemen naar zijn plekje.
En in gedachten zie ik dan die holle boom,
dat plekje daar,
van Babbel en Knabbel uit mijn jeugd
en een glimlach verspreidt zich over mijn gezicht.
En zo ben ik heerlijk bezig.

Nov 1, 2014

Breirollen, zorgen voor en de warmte van dit alles


Eigenlijk brei ik al vanaf mijn zesde jaar.
Ik kreeg mooie rode breipennen
met Mickey Mouse aan het eind van de naalden
en daar was ik zo dol op.
Mijn moeder had ook al een Mickey Mouse voor me gebreid
en ik heb deze nog steeds.
Ik leerde dus een tig aantal jaren geleden breien
en ohhhhh wat vond ik het leuk als zesjarige.
Ik zie mezelf nog buiten op het bankje zitten breien
en dan moest ik naar bed .......
maar nee, mam toe, nog een paar pennetjes toe ..... .
Leuk.


Mijn vader vond dit natuurlijk ook ontzettend leuk
en kwam op een avond thuis met de meest mooie kleuren bolletjes wol.
Ik zie het nog zo voor me.
Dun garen,
maar ik kon mooi breien met mijn dunne naaldjes.
En het waren hele aparte bolletjes,
voor die tijd natuurlijk niet,
maar later heb ik ze nooit meer gezien.
Maar in dat bolletje zat een rond kartonnetje
met een uitsparing in het midden
en dat had precies de juiste maat om pompoentjes mee te maken.
Ik heb zelfs nog wel zo’n kartonnetje.


En al die jaren daarna heb ik veel gebreid,
van poppenkleertjes en Barbiekleertjes
en Berenkleertjes
tot poezen en hondendekens
en vele mooie vesten en truien en jassen,
sjawls, dekens, poncho's en nog zoveel meer,
het kwam allemaal uit mijn handen.
En het was ook zo leuk om te doen.


Ook haken en punniken deed ik zo graag. (en nog zoveel meer en nog steeds).
Ik zie mezelf nog bordurend aan de grote ronde tafel zitten,
en ik borduurde hetzelfde naaietuitje wat mijn moeder
ook in haar jeugd had geborduurd
en haar moeder, mijn grootmoeder, 
borduurde datzelfde etuitje ook in haar jeugd weer.
Dat allereerste etuitje bestaat niet meer,
maar die andere twee worden nog steeds met liefde gebruikt.


Jaren geleden begon ik aan een stekenrol
oftewel een breirol
en dat was ook al zo leuk om te doen.
Het ene steekje was nog leuker dan het andere steekje
en vele steekjes werden weer gebruikt
om bijvoorbeeld een mooi vestje van en mee te breien.
Die breirol werd ruim 5 meter lang.
En dat had een speciale reden.
Toen volgde mijn tweede breirol,
alweer zo leuk om te doen
en toen volgde mijn derde breirol .


Alle patronen heb ik duidelijk beschreven
en met mooie foto’s verstuur ik ze naar deze en gene die daarom vraagt.
Wel vraag ik daar een vergoeding voor.


Al deze breirollen heb ik met zoveel plezier gebreid.
En het leuke is dat er zoveel en zoveel mooie patronen 'voorbij' kwamen en die vroegen om er meer steekjes mee te maken dan alleen in de breirol en zo werd er van alles meer gebreid.
En dat is leuk.
Soms krijg ik de vraag; oh laat je breirollen nog eens zien ......
ohhhhhhhh dit steekje, zo mooi, brei je daar een vestje van .... voor mij.
En met plezier voldoe ik aan al die verzoeken.
Breien is leuk en breien blijft leuk.